رویایی که حالا از سیم‌ خاردار آن ‌طرف‌تر نمی‌رود


سلامت نیوز: یک لحظه اشتباه می تواند هر انسانی را به سقوط در دام یک عمر حسرت و ملالت بکشد و پایان بخش زندگی اش باشد یا زندگی را در بهترین روزهای عمرش به چند متری تا دیوارهای بلند و مستحکم محدود کند. به گزارش سلامت نیوز به نقل از ایسنا، گذر از کنار دیوارهای مستحکم و بلند با سیم های خاردار روی دیوارهای آن، جایی به اسم زندان، شاید در ذهن هر شخص تصویری را تداعی کند؛ تصویری از فضایی مخوف، اتاقک هایی با درهای میله ای که دستانی نادم آن را چسبیده اند، اتاق هایی تنگ و تاریک با یک پنجره کوچک در بالاترین نقطه آن شاید هم سیاه چاله ای داشته باشد با کلی آدم خلاف کار . با همه این تصورات دیدار چهره به چهره مسئولان دستگاه قضایی با زندانیان و همراه شدن با آن ها فرصت مناسبی بود تا ببینیم زندان چه فضایی است و چه آدم هایی در آن گرفتار شدند؟ بهانه ای بود تا از نزدیک ببینیم که همه آدم های زندانی، خلاف کارهای حرفه ای و باندهای حساب شده نیستند؛ شاید جوانی که در بند افتاده روزی همسایه دیوار به دیوارمان بوده یا حتی پدر و مادری که روزی در شهر برو بیایی داشتند. از سقوط یک لحظه ای در بند تا تلاش برای صعود در این دیدار چند ساعته نخست با پسر جوانی آشنا شدیم که ۲۶ سال سن داشت، فوق دیپلم حسابداری و دو سال بود که به جرم قتل در زندان به سر می برد. نمی دانم دو سال قبل چه رویایی در سر داشت که به دوستش اعتماد کرد تا برنامه کشتن پدری را طراحی کنند و با این تصمیم و اقدام اشتباه اتفاقی که نباید می افتاد، افتاد و حالا رویایش هرچقدر هم بلند باشد دیگر از سیم های خاردار آن طرف تر نمی رود. این جوان موقعیت فعلی خود را حاصل یک اشتباه دانست و گفت: با یک اشتباه و یک اعتماد بی جا گرفتار مسائل خانوادگی فرد دیگری شدم اما من قاتل به دنیا نیامدم و می خوام اشتباهم را جبران کنم. زندان جای بدیه اما بدی اون به اندازه دیدگاه مردم بیرون از اینجا نیست. خیلی ها مثل برادر به آدم کمک می کنن اما اگر کسانی که اینجا بهم کمک می کنند، بیرون از زندان بودن هیچ وقت گرفتار نمی شدم. این فرد ادامه داد: کسانی که از بیرون به زندان نگاه می کنند شاید اون رو جایی کثیف و پر از درگیری بدانند اما اینجا می تونه سکویی باشه برای سقوط یا پله ای برای صعود. یعنی یک نفر می توتند بابت بدهی مهریه به زندان بیاید و خلاف های دیگر را هم یاد بگیرد و برود بیرون یا می تواند از گذشته خودش توبه کند و از آموزش هایی که در زندان می بیند برای زندگی بهتر از آنها استفاده کند. فعالیت های فرهنگی و آموزشی از جمله اقداماتی است که با همکاری نهادهای مختلف مانند فنی و حرفه ای در زندان برگزار می شود. صنایع دستی، مکانیک، کلاس های قرآن و احکام، نهضت سوادآموزی، ادامه تحصیل با همکاری دانشگاه پیام نور و سایر موارد آموزش هایی است که زندانیان از آن بهره مند می شوند و از این فعالیت ها برای کسب درآمد هم استفاده می کنند و حتی می توانند پس از آزادی از طریق طرح مراقبت بعد از خروج، تسهیلات بانکی برای ایجاد کسب و کار دریافت کنند. این جوان هم با وجود اینکه تصمیمی نسنجیده، فرصت زندگی در بهترین سال های عمر در هر کجای جهان را از او گرفت اما با فراگیری فنونی از جمله جوشکاری، پیرایشگری و صنایع دستی در زندان دست به ساخت صنایع دستی زده که کنده کاری روی نارگیل و حکاکی روی استخوان از جمله آن ها است. حتی بخشی از این صنایع دستی را با شعار “دربند بودن مانع همدرد بودن نیست” به نفع زلزله زدگان کرمانشاه به فروش رساندند. نوشتن خاطرات زندان از لحظه ورود و اتفاقاتی که در آن رقم خورده، برای چاپ کردن کتاب، دیگر فعالیتی بود که این پسر برایمان تعریف کرد، اما با وجود همه فرصت هایی که در زندان از آن ها برای پیشرفت خود استفاده می کرد هیچ چیز نمی توانست جای دلتنگی خانواده را بگیرد یا سنگینی گریه های مادرش را سبک کند. این جوان به همراه تعداد دیگری از گرفتار شدگان دربند مشغول تهیه کتابچه ای بودند که حاوی دلنوشته های زندانیان بوده و قرار است تا دهه کرامت با عنوان “از بند تا حرم” راهی دیار امام مهربانی ها و ضامن آهو شود. دلنوشته هایی که رنگ حسرت دارند اما با شوق رهایی به پرواز درمی آیند تا شاید مثل کبوترهای حرم دوباره طعم آزادی را بچشند. وی در پایان صحبت هایش به همسالان خود و خانواده ها توصیه کرد: “نه” گفتن را از کودکی به فرزندان خود یاد دهند. آموزش هایی را ببیند که بتوانند خشم خود را کنترل کنند. پدر و مادرها، رفت و آمد فرزندان را کنترل کنند. به هیچ وجه سراغ مواد مخدر نرود. هر انسانی باید با خودش روراست باشد و رفتارها و اعمال خود را کنترل کند. زندان برخلاف تصور عمده مردم که نقطه پایان زندگی است هم می تواند جریان زندگی را در خود داشته باشد اما دیوارهای بلند زندان مرزهای وسعت زندگی و تعداد انتخاب های آن را محدود می کنند، بیرون از این دیوارهای بلند می توانی زندگی به وسعت یک جهان را تجربه کنی و حتی از زمین به کره ماه و سیارات سفر کنی اما در زندان زندگی به وسعت چند متر با سنگینی یک عمر پشیمانی تنها انتخاب یک مجرم است. خانم ۳۸ ساله دومین فردی بود که در ملاقات زندانیان به او برخوردیم که او هم ۳۸ سال سن داشت و به جرم حمل نیم کیلوگرم شیشه حکم اعدام گرفته بود اما حکم او تبدیل به ۳۰ سال زندان شد و اکنون با دارا بودن سه فرزند چهار سال از محکومیت خود را پشت سر می گذاشت. با او نیز که هم کلام شدیم از گرفتاری هایش در زندگی برایمان گفت و ادامه داد: “همسرم کمی عصبی بود و به خاطر اخلاق بدی که داشت نمی توانست جایی کار کند، بیکاری همسرم من را وادار کرد تا برای خرجی زندگی به کار در آرایشگاه مشغول شوم. همان جا بود که برای اولین بار مواد مخدر را به من تعارف کردند، گفتند بزن آروم می شی و هیچی نمی فهمی.” این خانم گرفتاری خودش را اینطور توصیف کرد: “هیچ وقت فکر نمی کردم با یک بار امتحان کردن مواد معتاد بشم. خیلی از مصرف مواد عذاب وجدان داشتم. اما روز بعد ناخداگاه خودم را جلوی آرایشگاه دیدم که برای تهیه مواد به اونجا رفتم. تهیه مواد برام گرون تموم می شد، وضع مالی خوبی هم نداشتم. کم کم بهم گفتن برای اینکه پول بابت تهیه ندی، خودت هم مواد رو توزیع کن. از همین جا بود که فکر موادفروشی برای رفاه بیشتر بچه هام در ذهنم قوت گرفت .” وی ادامه داد: “هیچ وقت فکر نمی کردم گرفتار بشم و به زندان بیفتم. تاوان اشتباهم رو بدجوری پس دادم. الان همسرم منو طلاق داده. پسر کوچکم ۱۰ سالشه و تحت پوشش بهزیستیه. یکی از پسرام پیش مادر بزرگش زندگی می کنه و پسر بزرگم هم نامزد کرده است. الان به این فکر می کنم که کاش خونه مردم کارگری می کردم اما سمت مواد نمی رفتم .” این خانم گفت:” البته در زندان چیزهایی یاد گرفتم که اشتباهات قبل رو تکرار نکنم. من قبل از این حتی نماز خواندن درست را بلد نبودم اما اینجا گاهی نماز شب هم می خونیم. هنرهایی مثل فرش بافی، ملیله کاری، گلدوزی و بته دوزی را اینجا یاد گرفتم تا بعد بیرون آمدن از زندان دیگه سراغ مواد نرم. البته الان هم قالی می بافم و خرج خودم را در زندان درمی آورم و حتی برای بچه هایم نیز هزینه هایی را می فرستم.” خانم دیگری که به جرم معاونت در قتل، ۴٫۵ سال بود که در زندان به سر می برد؛ اگرچه زندان برایش سیاه چاله ای نبود که خیلی از مردم تصور آن را می کنند اما جدایی او از کودک ۵ ساله اش غمی بزرگ در پشت چشمانش و بغضی سنگین در گلویش برجای گذاشته بود تا به جای لالایی مادرانه، تنها نامه هایی را برای دلبندش بنویسد که حتی نمی داند دلنوشته هایش را برای او می خوانند یا نه ! او نیز در مورد گرفتاری اش گفت: من آدم موجهی در جامعه و دانشجوی فوق لیسانس بودم. همیشه فکر می کردم آدم بد وجود نداره و همه چیز را سفید می دیدم. اما گاهی بعضی ها گرگ هایی هستند که در لباس بره وارد زندگی هامون میشن. در یک شب و با یک اشتباه زندگی من زیر و رو شد. اما هنوز به رحمت خدا امیدوارم و از کجا معلوم زیر زندگی از روی آن بهتر نباشه؟ این خانم ادامه داد: “ما همه از روح واحد آفریده شدیم و هیچ کس ذاتا بد نیست اما اگه با چشم باز زندگی نکنیم و به کسانی اعتماد کنیم که مسیر زندگی رو اشتباه بریم زندگی رو باختیم. در زندان هم ۲ راه وجود داره یا به مسیر اشتباهت ادامه بدی یا از تجربه هایی که به دست میاری درس بگیری، باهوش باشی و از فرصت هایی که شاید تو زندگی روزمره ازشون غافل شدی برای خودسازی استفاده کنی.” وی کمرنگ شدن معنویت در زندگی را یکی از علل غوطه ور شدن در مسیرهای اشتباه زندگی دانست و گفت: اگر انسان ها خود را مقید به مسائل دینی بدانند جلوی خیلی از اتفاقات بد را می گیرد و اگر بدانند که در زندگی کسی ناظر به اعمال و حافظ آنهاست، رفتار خود را بهتر تنظیم می کنند. وجه مشترک این زندانیان با وجود محکومیت های سنگین و حتی اعدام که داشتند یک چیز بود؛ پشیمانی از اشتباه و امید؛ امید به خدا؛ امید به بخشش و امید به رهایی. اما باید بدانیم که زندگی گاه فرصت جبران نمی دهد همانطور که خداوند در قرآن کریم می فرماید: زمانی که مرگ یکی از آنان فرا رسد، می گوید: “پروردگار من، مرا بازگردانید؛ شاید در آنچه ترک کردم عمل صالحی انجام دهم”

به اشتراک بگذارید

پاسخ دادن

نکات : آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.فیلدهای الزامی علامت گذاری شده اند. *

*